บางสิ่งที่หายไป

โกวเล้งกล่าวว่า มีแส้เส้นหนึ่งที่คอยโบยตีให้เราก้าวเดินไปข้างหน้า

ฉันเดินทางแสวงหาเรื่อยมา เพื่อตอบสนองความอยากได้อยากมี ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง ข้าวของเครื่องใช้ ใครบางคน ปริญญา และเกียรติยศ ฉันเคยคิดนะว่า การเรียนจบเอก มีสามีและลูกที่น่ารัก มีหน้าที่การงานที่ดี มีเงินทองเพียงพอ และเป็นคนดี คือที่สุดของชีวิต

เพื่อนฉันคนเหนึ่งเรียนจบปริญญาเอกแล้ว บอกฉันว่าเป้าหมายชีวิตถัดไปคือ หาเงินให้ได้สิบล้าน เป้าหมายต่อไปถึงจะแต่งงาน ฉันไม่รู้ว่าแฟนเพื่อนฉันเขาจะรอไหวไหม เพราะรอมาเกือบสิบปีแล้ว แล้วเป้าหมายหลังแต่งงานของเขาคืออะไร

การเดินทางแสวงหาของหลายคนดูเหมือนจะไม่มีจุดจบ ด้วยว่าความต้องการที่ไม่สิ้นสุด มีเงินล้าน ก็อยากได้อีกสิบล้าน มีโตโยต้าก็อยากได้เบ็นซ์ มีร้อยล้านแล้วก็อยากมีชื่อเสียงและอำนาจตามลำดับ และถ้ายิ่งมีลูกมีหลานก็ต้องหาเผื่อลูกเผื่อหลานเพิ่มขึ้นไปอีก

หลายคนมองว่า คนเหล่านี้ไม่รู้จักพอ โลภมาก และวัตถุนิยม ฉันเห็นด้วยว่า คนเราไม่รู้จักพอ แต่ฉันกลับคิดว่า ที่เขาไม่พอเพราะเขายังไม่เจอสิ่งที่เขาต้องการหรือเปล่า เขายังแสวงหา เพราะมันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ตามหาบางสิ่งบางอย่างมาเติมเต็มชีวิตหรือเปล่า เพียงแต่บางคนอาจถลำตัวเดินผิดเส้นทางและไม่ยอมเดินย้อนกลับออกมา

หลายคนรู้ความจริงว่า วัตถุไม่สามารถตอบสนองความต้องการได้ จึงหยุดและพอ ฉันก็เคยจัดอยู่ในคนกลุ่มนี้ มันสุขตรงที่ไม่เหนื่อยจากการเดินอีกต่อไป และไม่ต้องผิดหวังจากการเดินผิดเส้นทาง แต่ลึกๆในใจแล้ว มันเหมือนไร้ทิศทาง ว่างเปล่า และสิ้นหวัง เพราะอย่างน้อยถ้าเรามีเป้าหมายอยากได้อยากมีเหมือนก่อน เรายังมีหวังและมีทิศทางในการเดินชีวิต

แล้วถ้าเป้าหมายของชีวิต คือ การทำดี ทำประโยชน์ต่อสังคมหล่ะ มันทำให้เรามีหวัง มีเป้าหมาย มีทิศทาง และมีเชื้อเพลิงมาเติมให้เราเดินไป นี่คือชิ้นส่วนเล็กๆที่ขาดหายไปที่ฉันตามหาอยู่หรือเปล่า ใจฉันตอบว่า ไม่ใช่...ฉันยังไม่อิ่ม